نمیخواهم تلخ بنویسم که خود ماجرا تلخ هست…
خسرو شکیبایی هم رفت، نه که نباید می رفت، مرگ کسی که یاد تو معطر به حس نیک از کلام و اثر اوست و حتی در آرام و کنج دلت او را همواره ستایش کرده ای سخت است و گران؛ هنرمندان این امتیاز بزرگ را دارند که یادهای بیشتری را معطر کنند و خسرو شکیبایی برای ما ایرانی ها بی شک چنین بود؛ با جایگاهی کم نظیر. حالا تماشای همه فیلم های شکیبایی بهانه ای بر بهانه های دلتنگی ما خواهد افزود …
بنده به شخصه نمیتوانم و نمیدانم با چه زبانی این ضایعه تاسف بار را تسلیت بگویم فقط عرض میکنم این نوع فقدان ها قابل جبران نخواهد بود و هیچگاه نمیتوان حسرت نبودن اورا هضم کرد . همه منتظر بودیم فیلمهای او را در سنین بالاتر ببینیم و جایگزین بزرگانی چون مشایخی و نصیریان و انتظامی باشد. خدا به سینمای ایران صبر دهد و او را قرین رحمت نماید.
ادامه مطلب »
